Kawały nas się trzymały. Dobrze, że były bezpieczne. Do mnie też pewnie pukano do okna i ktoś uciekał. Żeby ułatwić kontakt ze mną kiedyś coś wymyśliłem, ale o tym innym razem.
Puk puk i w nogi! 1988
Otagowano Pamiętnik, Pasłęk 1988.Dodaj do zakładek Link.
